Pochodzenie Noni
Za naturalne tereny noni uważa się południowo-wschodnią Azję i Indie.Sok noni jest stosowany od wieków przez medycynę wschodu - chińską, indyjską i kahunów polinezyjskich.
Już 2000 lat temu gdy przodkowie Polinezyjczyków rozpoczynali swoją wędrówkę zabierali ze sobą wiele roślin jako żywność i środki lecznicze. Wśród 12 najważniejszych roślin leczniczych Noni było drugą najbardziej popularną rośliną do leczenia dolegliwości.
Australijscy Aborygeni traktowali noni jako codzienną część swojej diety.
Lokalni mieszkańcy Birmy używali niedojrzałych owoców Noni do swoich potraw, spożywali także surowe, dojrzałe owoce Noni z dodatkiem soli. Spożywali także pieczone ziarna.
Na Fidżi owoce noni spożywa się w postaci surowej lub ugotowanej.
Na Filipinach lokalni mieszkańcy wykorzystują sfermentowane owoce noni do sporządzania dżemu.
Na Hawajach uzdrowiciele używali tonik z noni w leczeniu cukrzycy, użądleń i oparzeń.
W Indiach owoce noni są spożywane na surowo w potrawach. Jeśli chodzi o medycynę, ludzie z Indii wykorzystywali noni w leczeniu gorączki oraz podagry. Liście noni wykorzystywano do potraw warzywnych. Poza tym, ze względu na ich wysoką wytrzymałość, liście wykorzystywano jako opakowanie do gotowania ryb.
W Nigerii noni wykorzystywano w leczeniu gorączki, malarii, czerwonki oraz żółtaczki.
Na Samoa, noni tradycyjnie stosowano w przypadku chorób jelitowych – zwłaszcza pasożytów jelitowych, zaparć, biegunki noworodkowej, infekcji, niestrawności, zapalenia skóry, opryszczki, gorączki, stłuczeń oraz skręceń.
Na Tahiti noni było znane przede wszystkim ze swoich właściwości oczyszczania przewodu jelitowego oraz korzystnego wpływu na stan okrężnicy. Owoce noni, jak również liście i kora stosowano w leczeniu cukrzycy, chorób serca i nadciśnienia.
